در غروب دل انگيز سيزده بدر آرام آرام پايين رفتن خورشيد را نگاه ميکنم . دلم برای آن سيزده بدر آخری که با پرستو بودم حسابی گرفته، اه که گاهی لذت تنهايی به دل گرفتنش است به خلوت کردنش به آنچه که ميخواهی ولی هيچ از آن نميدانی؟ فقط اميد دارم که روزی همان شود که بايد شود
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر